سیگار با ته چین ماست !
دنیا معکوسهاییست که شمارش میشود و به تو میرسد،
من به یک میرسم و خودم را سقوط میکنم !
تو تا حوالیِ تو / اول شخص مفرد تمام ناسرودههایی میشوی که قافیهاش
در استیصال انتخاب شدن میان ِخواب آور چشمهایت و والضّالّین آغوشِ تو /
به مرگ مولفش فکر میکند !
در لابلای گمشدهترین تکههای پازل ماندنت، سرم گیج رفتنت،
تبِ تبدارِ ذهنم، دهان مغزم را از هجوم واژهها بسته نگه میدارد.
دلم به ترافیک جادهای قرص میشود که تو دردِ رفتنش هستی ...
مرگ / هیچگاه نام جسدهای آکاردئون به دست را /
در قابهای خیره ماندهی عکاسی / روی لحاف سرماخوردهی شب، نمینویسد !
به آخرین ایستگاه آسمانت که رسیدی،
مرا به ترافیکهای دود زدهی خیابانهای دلت بسپار،
به کافههای انقلاب زده از بهمن پرسههای موازی !
به نگاتیوهای کهنهای که بی تو،
از هیچ عاشقانهای حساب نمیبرند !
مرگ تدریجی من / سالهای نوری پرسههای تو است، در نگاهِ دیگری.
این پیلهی لعنتی، بدون اتفاقی که از چشمِ لبِ تو، تر شود، به پروانگی نمیرسد !
برچسب:
نویسنده: باران باقریان