164

برای مسافری که مبتلا به نرسیدن است، فرقی نمیکند شعر رفتن را با کدام ترانه زمزمه کند، مهم قطاریست که مسیر ماندن را لای موهایت دود میکند. سپیدی چشمهای بدرقهام تابلوی عبور ممنوع ایستگاههای تردد بی تو است، دلتنگ ماندن که نباشی، پاهایت برای رقص در هوا بیتابی میکند، فرقی نمیکند ساعت رفتنت را به وقت روزمرگیهایت کوک کرده باشی یا به وقت اجبار خوابآور قرص حرفهای بی حساب من، مهم خواب مسافریست که تنظیم شده است به بی تفاوتیهای تو. مهم جادهایست که امتداد تو را پشت پلکهای من بلعیده است. حالا که مقصد با تو بودنم را به باد داده ای، آرزوهایم را به شوخی پیچ و خمهای تقدیر نسبت میدهم، یک یک به نفع روزمرگی، وقتی که سن کفشهای من از وسوسهی جادهها بیشتر است !