خیلی وقتها آن چیزی که هیولای درونمان را ارضا میکند، تظاهر به کول بودن و به دنبال آن ترشح هورمونهای مربوطه است. بیآنکه در عمل واقعاً اتفاق بخصوصی افتاده باشد. مثل همان شخصی که "بهکفشموار" از کنار کادر تصویر دوربین فلان خبرگزاری رد میشود، اما مثل عوام به آن زل نمیزند. هر چند که چند لحظهی بعد، هیولایی، درونش، بخاطر سرکوب حس دیده شدنش، بندریگونه قر میدهد.
برچسب:
نویسنده: باران باقریان