سیگار با ته چین ماست !
احتمالا این جمله براتون از هر نقل قولی آشنا تره. "اگه صد بار شکست خوردی، بار صد و یکم ممکنه پیروز شی". و ظاهراً از اون دست جملات بسیار تاثیرگذار و انگیزشی هم محسوب میشه. بخاطر تمام جوانب پنهانی که تو پشت صحنهی داستان قرار گرفته. یکی از اون جوانب، اهمیت مسالهی "زمان" هستش. که اگر دقت کنید تمام معادلات دیفرانسیل که مدلی از مسائل کاملاً واقعی هستند، متغیر مستقلشون زمان هست! و برای شخص خود بنده بسیار شگفتانگیزه که چطور شخصی که در تمام وابستگیهای مرتبطش به آدما، همیشه از زمان حرف میزنه، چگونه تو این یک حوزه زمان رو به کلی از یاد میبره.
مسالهی حیاتی دوم، هزینهی تکرار هستش. اینکه تکرار صدبارهی یک موضوع به چه قیمتی قراره تموم شه. آیا عمر انسان و صحنهی پرکشاکش زندگی فرصت و صرفیدن این یه مهم رو برمیتابه یا نه. که مطمئنا خیلیاتون همعقیده هستین که زندگی مجال آزمون و خطاهای مکرر نیست.
مسالهی سوم، چه کسانی این جمله رو مدام تکرار میکنن؟! یا حتی از زبان چه کسانی بیان میشه؟ مطمئنا تو این فیلد هم حقایق جالبی وجود داره که دریافتش به حوصلهی خودتون واگذار میشه.
مسالهی چهارم، تمامی شکستها قابلیت تلاش مجدد رو ندارن. تناقض جالبی که مجددا از طرفداران همون جمله میشه شنید، اینکه "زندگی یکبار معنی داره. پس باید لذت ببری ازش!". برای مثال کسی که شخص دیگری رو نادیده میگیره، اگر طرفِ شکستخوردهی داستان کاملاً درگیر عقاید محکم خودش در این باره باشه، حتی تفکر تلاش مجدد براش بیمعنی هست. چه برسه که بخواد به مرحلهی عمل هم برسوندش.
مسالهی پنجم، جریان مخرب بلاهتباری هستش که در تداوم و گسترش تفکر فوق حاصل میشه. و از نظر شخص بنده معنایی جز گسترش اهمالانگاری نداره.
حرفی، سخنی، نقدی، پیشنهادی اگه بود با شوقی ناتمام مشتاق شنیدنش هستم.
برچسب:
نویسنده: باران باقریان