24

پس کوچه های دلم پاییزی که جای قدم های تو در آن خالیست

و شاید میدانی که این چند قدم شعر دردی طولانیست

ماهیت من آشوب ، تو خورشید و من شب منهای ِ ماه

از این شب تا به آن روزها ، فاصله اش چند سالیست !

روز هایم پوسیده پُر از آینده های کال

دست های تو به رنگ بهار ، من اما بارانی ام برفیست !

مُردنم لمس شد از رد نگاهت روی برف

از آن روز تا به امشب ، سایه ی ماه بارانیست !

راه رفتم آغوش تو را از جاده های دور / در کوچه های کور

عطر خنده هایت نزدیک میشد به چشم هایی که آنجا نیست !

کبریت بودم و شوق حرارتش از هوای موهایت ، هنوز در یاد

رقصیدنم در باد / شدم آن تصویری که دیگر نیست !

گم شدی زیر برف ، بدون خداحافظی ، حتی یک حرف

به خواب رفت دنیام ، این خرابه سر تا تهش تاریکیست !

شدم یک پالتوی بی بدن ، یک قُرص ِ بی اثر

جهانی کاملا مختصر / که از هر گونه من عاریست !

مرگ بوسید مرا ، جا ماندی در تنهایی ام

تن میدهم به عشق ، در غروبی که از آغوش تو خالیست !

خنده هایت را هر ثانیه ، هر شب ، آشفته و در تَب

می بوسمش ، در آن کوچه پس کوچه هایی که دیگر نیست !

خواب تازه ای میشود تعبیرم از پاییز به بهار

اینجا آخر خط و به لب رسیدن خنده هایم ایستگاه دیگریست !

رسیدی به خورشید و تویی که دیگر شبیه من نیست

جا ماندم در توهمی که پوچ و از ریشه بی معنیست

جهان من تصویر مِه گرفته ای از یک باغ ِ بی برگیست ، باقی اش پُر حرفیست

اینجا زمستان و دنیای من تا ابد برفیست !

۹۴/۰۹/۲۰ ..