به سرحد بیزاری از خودم و اطراف و همه دلبستگیام رسیدم.
لازمه که دیگه جمع کنم و واسه همیشه برم.
پی نوشت: لطفا یه بار واسه همیشه این خزعبلات تکرای رو تمومش کنین. اگه زندگیتون مطلوبه برید پی زندگی خودتون، کیفیت زندگی آدما باور کنین هیچ ربطی به شما نداره. به تعداد آدمای روی زمین بهانه واسه گند زدن به حال دیگران هست.
فقط تنها چیزی که تا ابد سایه نحس و سنگینش باهام میمونه، بیهودگی بی حد و اندازه ام تو این سالهاس.
از این تاریخ به بعد نه عکاسم، نه آهنگساز/تنظیمکننده و نه هیچ فاعل آغشته به هرگونه صفت احمقانهای.
برچسب:
نویسنده: باران باقریان